1 Mart 1847’de İstanbul’da doğdu. 31 Nisan 1914’te
İstanbul’da yaşamını yitirdi. 19'uncu Yüzyıl Osmanlı
edebiyatının önemli isimlerinden.
Tanzimat'ın ilk yıllarında Takvimhane Nazırı Recai Efendi'nin oğlu. Babasından Arapça
ve Farsça öğrendi. 1858'de ilköğretimini tamamladı. Harbiye
İdadisi'ni sağlık nedeniyle yarıda bıraktı. 1862'de Hariciye
Nezareti Mektub-i Kalemi'ne girdi. 1868'de Şurayı Devlet (danıştay)
muavini oldu. 1874'te Tanzimat ve Nafia Daireleri
Başmuavinliği görevine getirildi. Bir yandan da Mekteb-i
Mülkiye (Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi) ve Mekteb-i Sultani'de (Galatasaray Lisesi)
öğretmenlik
yaptı. Resmi görevle Trablusgarp'a gönderildi. 1908'de 2'nci
Meşrutiyet'ten sonra kurulan Kamil Paşa kabinesinde Maarif
Nazırı oldu. Hayattayken üç oğlunun ve özellikle de Nijad’ın
ölümüyle yıkıldı. Yaşamını yitirdiğinde Meclis-i Âyan
üyesiydi. Edebiyatla genç yaşta ilgilenmeye başladı.
Namık Kemal
ile tanıştı, "Encümen-i Şuara"ya katıldı.
İlk yazıları Namık Kemal yönetimindeki Tasvir-i Efkar
gazetesinde
yayanlandı. Namık Kemal'i Avrupa'ya gidişinden sonra
gazetenin yönetimini üstlendi. 1870'lerden sonra kendisini
tümüyle yazılarına verdi.
Batı edebiyatından çeviriler
yaptı. 1870'te ilk oyunu "Afife Anjelik", 1871'de ilk şiir
kitabı "Nağme-i Seher" yayınlandı. Ölümünden sonra
yayınlanan komedisi "Çok Bilen Çok Yanılır" en yetkin
tiyatro oyunu sayılır.
Muallim Naci ile yaptığı
tartışmalarla
Edebiyat-ı Cedide'nin kuruluşuna zemin
hazırladı. Sanatta güzellik ilkesine bağlı kaldı. Sanat için
sanat anlayışını savundu. Doğaya dönük, insanı doğa içinde
ele alan şiirler yazdı. Aşk ve ölüm temalarını işledi.
Eski-yeni
edebiyat tartışmalarının merkezinde yer aldı.
Edebiyatımızın yenileşme ve gelişmesinde önemli katkıları
oldu. Tek romanı
Araba Sevdası Türk edebiyatında gerçekçi
romanın ilk örneklerinden biri sayılır.
ESERLERİ
ŞİİR:
Nağme-i Seher (1871)
Yadigâr-ı Şebâb (1873)
Zemzeme (3 cilt, 1883-1885)
Tefekkür (düzyazı ile karışık, 1888)
Pejmürde (düzyazı ile karışık, 1893)
Nijad Ekrem (2 cilt, anılarla birlikte, 1900-1910)
Nefrin (1914)
ROMAN:
Araba Sevdası (1896-1963)
ÖYKÜ:
Saime (1888)
Muhsin Bey Yahut
Şairliğin Hazin Bir Neticesi (1890)
Şemsa (1895)
OYUN:
Afife Anjelik (1870)
Atala Yahut Amerikan Vahşileri (1873)
Vuslat Yahut Süreksiz Sevinç (1874)
Çok Bilen Çok Yanılır (1916)
DÜZYAZI:
Talim-i Edebiyat (1872)
Takdir-i Elhan (1886)
Kudemaden Birkaç Şair (1888)
Takrizat (1896)