Bir Kıta, Bir Dize, Bir Paragraf, Bir Cümle / Bin Bir Düşünce

[Mevlânâ muhibbi]

AY İLE GÜNEŞ

Bir gün Ay'a sordular:

-En çok neyi seversin?

-Güneşin tutulup ebediyen perde altında, bir bulutun gerisinde saklı kalmasını severim.

-Neden ona bunu reva göresin ki?

-Çünkü onu kendi gözümden bile kıskanıyorum. Üstelik güneşe olan aşkımla bütün âlemi nura boğmak gelir elimden!

-Sözün doğruysa eğer, gece gündüz durmadan ona koşmalısın ki ona ulaşabilesin. Ona ulaştığın vakit de zaten onda yok olursun, varlığın görünmez olur. O zaman onun ışıkları seni yakar, varlığını ortadan kaldırır. Aksi takdirde hangi küstahlık ile onun önünde ışık saçabilirsin?

-Ben yok olunca, onun cemaliyle öyle görünmeye başlarım ki, işte o vakit halk beni parmağıyla birbirine gösterir ve onunla bir olduğumuzu asla fark etmez.

[meryemozcan]

Bu düşünce tasavvufta fenafillah fikrine götürür insanı.
Biz yaradanın nurundan bir nuruz sonunda.

Hallac-ı Mansur, Seyyid Nesimi bu yüzden yargılanmamışlar mıydı?

[canan75]

geç kaldıktan sonra arama boşuna...

[Mevlânâ muhibbi]

 

[Mevlânâ muhibbi]

Sevgi ile aşk arasındaki fark hâkimiyet derecesiyle ölçülür. İnsan, gönlündeki hâle hâkim olabiliyorsa buna sevgi denir. Ama gönlündeki hâl insana hâkim ise onun adı aşk olur. Sevgide irade vardır ama aşkta irade elden gider.          

  Bütün bunlardan sonra Fuzûlî üstat diyorki, ''Varlık Allah'a aittir. Gerisi hep hayal ve düşten ibarettir. Bugüne dek bildiğim, bulduğum ve sahip olduğum herşey gerçekte O'ndan ibaret imiş. Zannım, hakikate yönelince sevgim de aşk oluverdi.''

[Zehr_i sukut]

“Yalnızca bir türlü aşk vardır; ama görüntüleri binlerce türlüdür” der bir bilge. Üç çeşidini söyleyelim: Aşk beşeridir; şakayla baslar, sorumluluk getirir. Gözden girer, gönülde yasar. Surete meyledenler ziyandadır. Aşk platoniktir; sohbetle baslar, zahmet getirir. Zihinden girer, gönülde yaşar. Siretini süslemeyenler yol şaşırır. Aşk İlahidir; imanla başlar, vahdete götürür. Gönülde doğar, gönülde yasar. Sırrı saklamayanlar, başını verir.

[canan75]

Öyle bir zamana geldik
Küfrün adı iman oldu
Doğru dürüst gider iken
Hakkın yolu duman oldu

Koyun sesi kurdun sesi
Bir çıkıyor neyin nesi
Adamın adam sevmesi
Geçti hayli zaman oldu

Dost rüzgarı kesti hızı
Okşadı gitti camızı
Daha dünün suratsızı
Şimdi kaşı keman oldu

Irgat koşar ekmek zalım
Ele geçmez de bakalım
Der Mahzuni benim halim
Korkuyorum yaman olur

MAHSUNİ ŞERİF

[halilakbay]

Ben bir insanım ve ben her şeyim.

[Zehr_i sukut]

Savaşlar, barışlar insanlık suçları,
Felsefe fikir sonu, bulamaçları,
Merhametsizlerin sorumsuzlukları,
Fikren iflas etmiş, düşünce koması.

[Beyoğlu]

 

Haberin var mı taş duvar?
Demir kapı, kör pencere,
Yastığım, ranzam, zincirim,
Uğrunda ölümlere gidip geldiğim
Zulamdaki mahzun resim.
Görüşmecim yeşil soğan göndermiş
Karanfil kokuyor cigaram
Dağlarına bahar gelmiş memleketimin..

[Belce]

O'ra Dağ!
Bir tanrı gülümsüyor
Dağlı insanları sarı buzağa tapmalarına
İnsanlar elleriyle oydukları taşlara tapıyorlar
bumerang
kendi ateşleri cehennem!

[Aybilgesi]

Aşk icre azab olduğun andan bilirim ki
Her kimse ki âşıktır, işi ahu figandır."

[meryemozcan]

Boşuna ah u figan etmemişim aşıklığımdan gelen bir şeymiş bu; üyelerimizin teşhisi sayesinde kendimi daha iyi hisseder oldum. 

[canan75]

   Gökten nazire indi siham'i kazasina Nef'î diliyle ugradi Hakk'in belâsina.

[Beyoğlu]

Niçin küçülüyor eşya uzakta?

Gözsüz görüyorum rüyada, nasıl?

Zaman'ın raksı ne, bir yuvarlakta,

Sonum varmış, onu öğrensem asıl.