Yüreğe Dokunmak

[Lancelot]

İstanbul’da doğmuş büyümüş, babasını çocuk yaşta kaybetmişti. Boğazı çaprazdan gören eski bir ahşap evde yaşıyordu. Tatil günlerinde fırsat buldukça oltasını alır, tıpkı eski günlerdeki gibi babasıyla balığa çıktığını hayal ederek kendini boğazın kenarına atardı. Babası o nu çocukken kucağına oturtur ve saatlerce saçlarını tarardı. Tarağı saçlarının arasında kaydırırken diğer eliyle de hafifçe okşar ve uykusu gelene kadar devam ederdi…

Benzer bir sevgiyi aradı orta yaşına kadar. O sevginin derinliğine yakın duyguları hissettiği adamla evlendiğinde otuz iki yaşına gelmişti…
Çok kez doğduğu şehre gelmiş olmasına rağmen o duyguyu yirmi yıl sonra tekrar yaşayacağını bilmiyordu. Boğazdan geçerken bir anda hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Endişe içinde yüzüne bakan oğluna dönerek “Yok bir şey, dedeni hatırladım sadece” diyerek geçiştirdi…
En hassas duyguları saç diplerindeydi. Rüzgarın dokunuşunu, havadaki nemi ve elin sıcaklığını eş zamanda hissederdi.. Ve babasının şevkatle dokunuşunu...

Yarım asır saçlarına dokunan ellerin hayat çizgisinde yol aradı kendine.
Elli yedi yaşında, sonbaharda sabaha karşı ahşap bir evin ılık odasında saçlarına veda etti…

Saçına yüzüne dokunan çok olmuştu belki, ama yüreğine dokunabilen hiç olmamıştı...

.......
Lancelot