Mektuplar

[şövaLye]

Mektuplar / Güven ANKARA

I
Hüzün gece vurur...

II
Sadece hüzün mü?..
Anılar da gece vurur, Anna.
Ayrılık da
Aşk da
Ölüm de...

III
Ve illaki ihanet gece vurur...

[şövaLye]

IV
Seni çiçeklerle süsleyemiyorum artık, renklere bezeyemiyorum yüzünü.
Gri motifler dökülüyor ses tellerimden.
Yalnız kentlerin puslu grisi bu, bitmeyen hüzün.
Ve kapkara lekeler kentin isli duvarlarında; ihanet.
 
V
İhanet; duygularına, yüreğine, ruhuna, bedenine, kişiliğine, onuruna, yaşamına topyekun bir saldırıdır.
Üstelik, sevilenden/sevdiği sanılandan gelen ve asla beklenmeyen bir saldırı...
Güzelden yana ne varsa ezip geçen, silip süpüren bir saldırı.

Beklenmeyen olduğu için boş yakalanırsın.
Ardı arkası kesilmeyen ve ne zaman vuracağı belli olmayan darbelerle sarsılırsın.
Sancılar yüreğini kemirir, beynini boşaltır.
Aşağılanırsın, Anna.
Yaşamak senin için bir utançtır artık. Yerle birsindir şimdi.
Bir hiçsindir.

İhanetin neden olduğu yıkımın yanında terkedilmenin hüznü, aşkın efkarı, ölümün kederi hafif kalır.

Ve, Anna, ihanetin hangi türü bağışlanmıştır ki, sevgilinin, canından çok sevdiğin canın, yarin ihaneti bağışlansın, bağışlanabilsin ?..

[şövaLye]

VI
İnsanlıktan çıktım, biliyorum.
Ruhum sakatlandı.
Yüreğim, güne gözümü açışımla birlikte daralmaya başlıyor.
Günün ilerleyen saatlerinde, daralma cendereye dönüşüyor.
Soluklanamıyorum.
Hele ki geceleri...

"Portakal kokan" duyguların çürümüş et kokusuna ve yüreklere sığmayan bir sevginin böylesine öç duygusuna dönüşebileceğini hayal bile edemezdim.

Korkuyorum.
Ömrümün son anında pişmanlık duyguları ve dehşeti yaşamaktan korkuyorum: "Ben ne yaptım ?!.."
Lakin yaşama veda ederken bir başka pişmanlık duygusuyla boğulmak da istemiyorum: "Yanına kalmamalıydı !.."

Onun yıktıklarından geriye kalan insani kırıntılar engelliyor beni.
Pamuk ipliğine bağlı her şey.

Ve yitirdiğim sevgimin yüreğimde açtığı yara ile ihanete uğramanın utancı arasında hayalet gibi dolaşıyorum.

Yaşama sevincimi yitirdim, Anna.
Artık bana hiçbir şey, hiç kimse yardım edemeyecek.
O bile...

[şövaLye]

VII / İhanetin Belgesi, İlk Gün
Seni sevdiğini sandığın
ve ölesiye sevdalandığın
o en ince, en zarif, en güzel kadın
bir gün nasılsa boş bulunup açık verer
kendisini senin ona yazdığın şiirlerde değil,
boyalı dudaklarını "orman yangını"na benzeten
başkalarının armağanı dizelerde
bulduğunu belli ettiği
zaman ve yerde
aşkta ilk ihanet belgelenmiş demektir.
-Henüz utanması vardı, Anna. Kızardı o anda.-

Sen tabii durumu anlayacaksın
şaşkın bir yanın, hüzün bir yanda
boğazın dolanacaktır düğüm düğüm.
Ne var ki, anlamaz görün
"Yer olmaz" derler zira
"aşkta gurura..."

Peşpeşe yalanlarını sayma bu arada
veya seni sevdiğini söylemesine karşın
yeni arayışlar içinde oluşunu
gülücükler dağıtarak orada burada.

Anlasan da anlamasına,
yine sus, iterek gururunu yine bir yana.
Zor da olsa ve acısa da canın
bağışla yaptıklarının hepsini
hatta ona de ki, 'Sevmek seni,
bir bedel ödemeye değer...'

Bu pek şiirsel sözleri edebiliyorsan eğer
biraz durumu kurtarırsın, içine düştüğün
biraz da avutmuş olursun kendini.
Çok değil elbette...Sadece birkaç gün.

Lakin...