BUGÜN İSTANBUL ÇOK GÜZEL...

[Fatih Kayabaşı]

Bu sabah güneşin vurduğu ışıkla uyandım. Esnemeye fırsat vermeyen rüzgâr penceremden izin alarak beni uyardı. Kalk güzel insan güzel İstanbul’a… İstanbul Merhaba.

Aaah İstanbul. Sevdiğimin şehri. Seni tanıdığım için o kadar mutluyum ki…

Kararlıyım bugün. Hediye ettiğin bu güzel havayı teneffüs etmek bana artık vacip oldu. Denizle örtüşen kıyafetlerimi giymeliyim bugün. Beyazlara bürünmeliyim. Hüznün yerine mutluluğu tarif etmeliyim İstanbul’u koklayan trafiğe, yaya trafiğine.

Gözlerim bugün lütfen bukalemun görevini üstlenme. Kırmızıya yer yok bugün. Ne bir gözyaşı bulutu ne de bir damla. Ağırlığın ızdırap veriyor. Ayrılık acısını yüreğinde hissetme bugün. Bugün İstanbul’un.

Eminönü seni bekliyor. Vapurlar ne kadar da heyecanlıdır bugün martılar eşliğinde. Simitçilere gün doğdu güneşle bugün. Vefa bozacısının önünden geçmeliyim. Karşısında leblebi satan amcaya teşekkür etmeliyim hayatımda duymadığım o güzel, sımsıcacık leblebi kokusunu hissettirdiği için. Hazır Vefa’dayken vefa borcumu ödemeliyim.

Beşiktaş, taraftarlarıyla gürlüyor bugün. Deniz sahille anlaşmış dalgasını savurmuyor kıyıya. Çocuklar yaşlılarla dalga geçiyor. Banka oturan delikanlı yanındaki kıza sevgisini iletiyor tokat eşliğinde. Eşlik eder misin İstanbul bugün bana? Yalnızlığıma…

Üsküdar kız kulesine selam veriyor. Yokuşları tırmanıyor kediler. Tırmalıyor sevgileri nefret duyguları ve kin. Ve miskin topraklara veda ediyor karıncalar. Betonlaşmaya meydan okuyor yeşile bezenmiş meydanlar. Küflenmiş ahşap evler Necip Fazıl’dan çekiniyor. Çekiliyor tinerci sokak çocukları sokak köşelerinden sevgiyle beraber.

Asya, Avrupa’dan daha medeni bugün. Dargın kıtalar karşı karşıya. Köprü barıştırıyor bu küslüğü. Hoş geldin Avrupa, güle güle insanlık. Hoş geldin kargaşa, hoş geldin keder. Güle güle sevdiğim.

Esenler yine esiyor bugün. Şehirlerarası otobüs terminalindeki kırmızı otobüsün penceresine başını yaslayan kız acaba kime veda ediyor? Sevenleri kavuştururuz sloganıyla yollara çıkan firmalar neden sevenleri ayırıyor?

Yine bulutlar bir araya gelmeye başlıyor ikindi vaktinde. Nisan ayında ne kadar da yakınlar birbirlerine kara bulutlar. Sanki bir ay sonra ayrılma telaşı var üzerlerinde. Yaz korkusuna veriyorum bu geçici endişesini. Ve yağmur başlıyor. Bir saati diğer saatine uymuyor. İstanbul işte.

Haliç’i seyrediyorum. Bulgar kilisesi, Balat Musevi Hastanesi ve Yavuz Selim üçgeninde buluşuyorum kendimle. Kendimi salıyorum Galata köprüsüne doğru. Balık ekmek satan esnafları, balık tutan oltaları izliyorum ve Yeni Caminin merdivenlerindeki güvercinleri yağmur ıslaklığıyla.

Adım adım gezsem de tadına varamıyorum bugün İstanbul’un. Bir şeylerin eksikliğini hissediyorum kollarımda. Anlıyorum ki bir Sen eksiksin. Hava çok güzel olsa da İstanbul’da havamda değilim bugün. Sevdiğim. İstanbul Seninle güzel…