Bir şiir var mı? Seni anlatan ..

[muhabir-e]

Sen hiç şiirle anlatıldın mı? Bir şiire konu oldu mu gözlerinin yaşı?.. Ağlarken, konu olmayı beklemez ki insan..
Ağlar işte. Kimse görsün, görmesin ağlar. Ama sonra da soğuk bir ses tarafından yargılanır göz yaşları. “Duygu sömürüsü" diye nitelenir döktüğün inci taneleri... Yazılan bir şiir açıklar okuyucuya bu yalanlığı sanki, ağlayan yalancı, şair çok doğrucu gibi… İçine çökmüştür o ayaz.. Mısraların boğazında düğümlü kalırken, şiirin her hecesi yalanlar senin üzüntünü…
Var mı bir şiir, seni anlatan?.. Varsa da okumadıysam ne yazar ki, beni yalanlayan mısralarını gördükten sonra. İçimizdeki hayali kahramanı karalayıp, tahtına bir yalanı anlatan şairi koyduktan sonra…
Kimdir ki bu şair, habire yalanlar durur içimizdeki kara hüzünleri. Ne hakkı vardır, bizi duygu sömürüsüyle suçlamaya, sözcüklerini iğne gibi batırmaya.. Hakikaten şair midir ya da bu içimizi kemiren duyguyu yaşatan bize?
Seni anlatan bir şiir var mı hakikaten? Bizi üzüp durduğunun hesabını soran sana.. Okuyunca içinin acıyacağı ve o “sahte gözyaşlarını” akıtacağın.. Seni anlatan o şiir varsa eğer okuyup herkese yollamak istiyorum. Görsün boğazına mısraları tıkadığın yüz binler, milyonlar, ne kadar da gaddarsın.. Maskenin altında neler yatıyor… O şiiri alıp evimin girişine asacağım. Her giren görsün de kendini bulsun diye o şiirde.
Söyle hadi, var mı bir şiirin? Susarsın tabii, hesap vaktin gelince. Oh be Dünya varmış! Yani, Dünya bitmiş de hesap günü varmış diyecektim, ağız alışkanlığı işte.. Evet seni dinliyorum, bizim göz yaşlarımızı sahtelikte suçlayan mısralarını anlatan bir şiir var mı diyorum. Şiir de olmasın yazı olsun, o zaman bu yazı olsun ne dersin?
Buyur, bir yazı var artık senin kara yüzünü anlatan. Hey, sana diyorum neden üzerine alınmıyorsun? Kitleleri yazıların ve şiirlerinle peşinden sürüklerken iyiydi. Yani yalan anlatan şiir ve yazıların. Masumların, haksızlığa uğramışların, biçarelerin gözyaşlarını kelimelerinle “yalan” diye niteleyen, sen. Yazar mısın, şair misin, her ne isen… Hesap günü geldi işte, çıkar tüm bahanelerini. “Ben bilmiyordum”, “öyle zannetmiştim” de. Gözüne batırılan geçekleri görmezden geldiğini inkar et dilersen… Ama hesap gününde bunlar geçmez…. Burada yalan geçmez… Burası hesap yeri…
Haydi itiraf et şimdi “Bir daha dünyaya gelseydim doğru zannettiğimi değil, arayıp bulup doğru olanı yazardım” de. Söyle hadi, çekinme… Bir de unutmadan, yazı ve şiirlerini tek tek ithaf ettiğin ve konu ettiğin kişilerden özür dile, helallik iste… Evet şimdi. Tabi zor gelmediyse… Ama burada zaman bol ya, neyse…