Divan Edebiyatı

[Mevlânâ muhibbi]

''Tecellayı cemâlinden habibim nev-bahar ateş
Gül ateş, bülbül ateş, sünbül ateş hah u har ateş
 
Şua-ı afitâbındır yakan bilcümle uşşakı
Dil ateş, sine ateş hem dü çeşm-i eşkibar ateş
 
Hayali şem-i ruyinle aceb mi yansa cân u dil?
Nigârım gelde gör kalbimde ateş ah u zar ateş.
 
Ümid-i afiyet besle mi bu cân yârdan hâşa
Saçar oldukça gözden ol nigâr-ı gülizâr ateş.''
 



''Güzelliğinin tecellisinden sevgilim ilkbahar ateş
Gül ateş, bülbül ateş, sümbül ateş, diken ateş
 
Güneş gibi parlak yüzünün ışıklarıdır bütün aşıkları yakan
Gönül ateş, sine ateş ve her iki gözümden akan yaşların hepsi ateş
 
O güneş yüzünün hayaliyle acaba yanar mı bu ruh ve gönül
Güzelim gel de gör kalbimde ateş, ahuzarımda ateş.
 
Bu can sağlık sıhhat ümit eder mi yardan hâşa
O gül bahçesinin güzeli gözlerden ateş saçar oldukça.''

Esad-ı Erbili
 

[Mevlânâ muhibbi]

Cânı kim cânânı içün sevse cânânın sever
Cânı içün kim ki cânânın sever cânın sever

Her kimün âlemde mıkdârıncadur tab´ınde meyl
Men leb-i cânânumu Hızr Ab-ı Hayvânın sever

Başa dem düştükçe taksîr eylemez eyler meded
Ol sebebden muttasıl çeşmüm ciger kanın sever

Müşg-i Çîn âvâre olmuşdur vatandan men kimi
Hansı şûhun bilmezem zülf-i perîşânın sever

Şu ki ser-gerdân gezer başında vardur ki hevâ
Gâlibâ bir gül-ruhun serv-i hırâmânın sever

Akıbet rusvâ olub mey-tek düşer il ağzına
Kim ki bir ser-mest sâkî lâ´l-i handânın sever

N´olacakdur terk-i ışk etme Fuzûlî vehm edüb
Gâyeti derler ola bir bende sultânın sever

Fuzuli

[Mevlânâ muhibbi]

Hayali 


Cihân-ârâ cihân îçindedir ârâyı bilmezler
O mâhîler ki deryâ içredir deryâyı bilmezler

Harâbât ehline dûzah azâbın anma iyi zâhid
Ki bunlar ibn-i vakt oldu gam-ı ferdâyı bilmezler

Şafak-gûn kan içinde dâğını seyretse âşıklar
Güneşte zerre görmezler felekte âyı bilmezler

Hamîde kadlerîne rişte-i eşgi takub bunlar
Atarlar tîr-i maksûdû nendendir yâyı bilmezler

Hayâlî fakr şâlına çekenler cism-i uryânı
Anınlâ fahrederler atlas ü dîbâyı bilmezler [/color]   


Günümüz Türkçe'siyle:

Cihanı bezeyen cihan içindedir aramayı bilmezler
O balıklar ki derya içredir deryayı bilmezler

Meyhane erbabına cehennem acısını anma ey yobaz
Ki bunlar zamanın kendi oldu yarınki acıyı bilmezler

Şafak renkli kan içinde yaralarını seyretse âşıklar
Güneşte zerre görmezler gökte ayı bilmezler

Eğri boylarına gözyaşı ipliklerini takıp bunlar
Atarlar dilek oklarını nedendir yayı bilmezler

Hayâlî dervişlik hırkasına öekenler çıplak vücutlarını
Onunla övünürler atlası ipekli giysiyi bilmezler
 

[*TILSIM*]

Divan edebiyatı çok hoşuma gidiyor kitap aldığım zamanda genelde İskender Pala'nın kitaplarını alıyorum

[Mevlânâ muhibbi]

Ne güzel ben de Ä°skender Pala'cıyımdır...     

[Mevlânâ muhibbi]

Åžeyyad Hamza  

Ecel tutmuş elinde bir ulu câm
Ki ol câmın içi dolu ser-encâm

Kime ayak sunar kime içürmiş
Kimi esrük zatur toprakta müdâm

Ki bir bir içer ol sâkî elinden
Bay ü yohsul ulu kiçi has ü âm

Zehi şerbet ki bir kez andan içen
Ne subh olduğun bilür ne ahşâm

Ne şerbettir bu hiç rengi bilünmez
Kızıl mı ak mıdur puhte za hâm

Ne arslanları yaturmuş bu sâkî
Ne ejderhalar olmuştur ana râm

Selâtinler yaturdu sâkî
Ki bunlar bir köyü idi Rum ü Şâm


 
 
1-   Günümüz Türkçe'siyle:

Ecelin elinde bir ulu kadeh var
Ki içi dolu ders verici olaylar

Kimine kadeh sunar kimine içirmiş
Kimi toprakta esrik sürekli yatar

Ki bir bir içer o sakinin elinden
Zengin yoksul küçük büyük olanlar

Ne güzel şerbet ki bir kez içenler
Ne sabahı ne akşamı anlarlar

Ne şerbettir bu hiç rengi bilinmez
Kızıl mı ak mı olgun ya ham anlamazlar

Ne aslanları yatırmış bu saki
Boyun eÄŸmiÅŸtir ona ne ejderhalar

Sultanları yatırdı bu saki
Ki Anadolu'yu Şam'ı köy sayardı onlar
 

[Mevlânâ muhibbi]

gencînen olsam vîrân edersin

âyînen olsam hatrân edersin



tîr-i nigehden dâğ-ı derûna

baksan ne işler seyrân edersin



sâkî keramet sende yâ bende

bahri habâba mihmân edersin



nezzâre-i germ ettikçe ey çeşm

ateşle âbı yek-sân edersin



ey huşk zâhid dem urma meyden

dest-i dû'ayı mercân edersin



zâhid o meh-veş pür-nûrdur kim

bütdür demezsin îmân edersin



mâdâm uçarsın gözlerde ammâ

rûyun perî-veş pinhân edersin



tabl-ı tehîden gümdür sühanlar

bîhûde gâlibefgân edersin



etvâr-ı çarha uy mevlevî ol

seyrân edersin devrân edersin

ÅžEYH GALÄ°B


Definen olsaydım kırar dökerdin beni.aynan da olsaydım,kendine hayran ederdin...



Bir baksaydın ok bakışınla yaraladığın gönlüme...neler,neler seyrederdin neler?



Ya sende var keramet,ya bende ey saki; (çünkü sunduğun badeyle) denizi damlaya konuk konduruyorsun.



Yana yakıla(sevgiliye) baktıkça a gözüm,ateş ile suyu eşit arttırıyorsun.aşkın ateşi ile hasretin gözyaşı birbirini ne söndürebilir,ne yakabilir.



Ey hoşgörüsüz sofu! içkiden bahsetme durup dururken.mercan dalı gibi taş mı kesilsin duaya açık ellerimiz? (yoksa özel''mercan duası''mı okuyalım senin için? ! ...)



A sofu! o ay parçası öyle bir nurdur ki,sen bile puttur demez,iman edersin.



Sevgili! periler misali yüzünü gizlemek nedir bir yandan; öbür yandan gözlerde uçup durmak da ne?



Galip! boş davuldan güme gidiyor sanki sözlerinve figanların boşuna! ...



Gel,mevlevi ol.göklerin bir bir etrafında dönüşlerine uyarak kâh dönersin,kâh dönerken gezersin! ......
 

[Mevlânâ muhibbi]

AÅŸk

Tînet-i Âdemde konmasa eğer sevdâ-yı aşk
Cenneti bir dâneye satmazdı ol dânâ-yı aşk

Kenz-i mahfîden zuhûra geldi eşyâ lâ-cerem
Bâd-ı hubbiyle temevvüc etdi çün deryâ-yı aşk

Tâlib-i dîdâr olup ayılmaya tâ haşredek
Kim ki nûş ede ezel bezminde ger sahbâ-yı aşk

Aşk ü müşg olmaz nihân ânı bilir halk-ı cihân
Âşık-ı bî-çâreye mümkün müdür ihfâ-yı aşk

Bülbülün hâlin bilenler gûş ederler nâlesin
Bir gül-i bî-hâr içündür bunca hûy u hây-ı aşk

Aşk-ı Şîrîn oldu feryâdına Ferhâd'ın sebep
Ey nice dânâyı Mecnûn eyledi Leylâ-yı aşk

Ey Hüdâyî hâlet-i aşkı ne bilsin her meges
Kulle-i Kâf-ı hakîkat mürgüdür ankâ-yı aşk


Aziz Mahmut Hüdai